ghadir.tebyan.net
کد خبر : 53372
تاریخ انتشار : 24 خرداد 1393 12:59
تعداد بازدید : 215

علامه امینی، جرعه نوش ولایت (2)

از ویژگی های اخلاقی علامه می توان به پشتکار علمی، قدرت خطابه، عشق به اهل بیت (علیهم السلام)، شناخت عنصر زمان و...اشاره کرد و از دیدگاه ها و آرمان های ایشان خانه نویسندگان، وحدت مسلمانان و...

در مقاله گذشته از ولادت تا فوت علامه را بررسی نموده، سپس به چند ویژگی اخلاقی علامه اشاره کردیم  در این مقاله به ادامه  ویژگی های اخلاقی و آرمان ها و دیدگاه های ایشان می پردازیم.

6-
راست گویی و امانتداری

امانت داری، جوهره اصلی در نوشته هایی است که بر پایه نقل بنا نهاده می شود و اگر در این گونه کتاب ها امانت دار نباشیم، آن کتاب ارزش علمی و پژوهشی نخواهد داشت.
علامه امینی مصداق برجسته راست گویی و امانت داری است و کسانی را که راست گو نبودند و به نقل های دروغین یا برداشت های موضعی دست می زدند، رسوا می کرد.
علامه در تمام پژوهش های خویش به ویژه در کتاب ارزش مند الغدیر این ویژگی را کاملا رعایت کرده است به گونه ای که تا کتاب و مأخذی را نمی دید مطلبی از آن نقل نمی کرد. مثلا در کتاب الغدیر، موردی از نقل نامعتبر، خیانت در نقل، دقت نداشتن در نقل قول، اعتماد به نسخه های نامعتبر، برداشت های موضعی و نقل وارونه، دیده نمی شود.
علامه برای این که مطلبی را به طور نقل مستقیم در کتابش بیاورد دشواری های بسیار و سفرهای طولانی را تحمل می کرد و حتی در مواردی که از دست یافتن به مأخذ اصلی ناامید می گشت. به مولایش علی متوسل می شد و حاجت خود را می گرفت.
داستان زیر نمونه ای از تلاش او در رعایت صدق و امانت داری در پژوهش هایش است. علامه نقل می کند: به کتاب تفسیر سوره هل اتی که نوشته یکی از عالمان اهل سنت است، نیاز داشتم. روزی آن شخص را دیدم و کتابش را از او خواستم و خیلی التماس کردم ، ولی او قبول نکرد. گفتم: پس کتاب را در دست خود بگیر و فقط همان صفحه ای را که لازم دارم به من نشان بده تا ببینم نسبتی که به شما می دهند ، درست است یا خیر؛ چون بنا ندارم از کسی نقل قول کنم و می خواهم خود عبارت را ببینم. باز آن شخص قبول نکرد.
همان هفته به کربلا رفتم و یکی از دوستان قدیمی ام را در آنجا دیدم. گفت: شما شب جمعه می آمدید، الآن وسط هفته چه شده است که به کربلا آمده اید؟ گفتم: دلم گرفته بود، آمدم کربلا و به کتابی نیاز دارم. گفت: به منزل ما بیا. پدرم کتابخانه ای داشت و گفت اگر خواستی کتاب ها را بفروشی ، مانعی ندارد. البته یک صندوق کتاب بود که گفت: این را نفروش ؛ این حتما رمزی دارد. آن صندوقچه را در ا ختیار تو می گذارم، اگر کتاب مفیدی پیدا کردی، از آن استفاده کن. پیش از صرف ناهار گفتم: اول صندوقچه را بیاور. وقتی صندوقچه را آورد، دیدم ۵ جلد کتاب در آن است؛ دو جلد آن همان تفسیر سوره هل اتی بود و سه جلد دیگر، کتاب هایی بود که بعدها مورد نیاز شد31
هم چنین ایشان به فرزندش سفارش می کند: واجب است امانت را در تألیف رعایت کنی؛ هر چیزی خواستی نقل کنی، همان گونه نقل کن که نوشته شده است و از تصرف در کتب تاریخی بپرهیز.32

۷ـ پشتکار علمی

علامه امینی، مجاهدی خستگی ناپذیر در خدمت به دین و اهل بیت (علیهم السلام) بود. ولی در طول عمر، با کتاب و کتاب خانه انس گرفته و تمامی لذت های زندگی دنیوی را ترک کرده بود.
سال های سال گذشت و علامه برای غذا خود، اهمیتی قائل نمی شد و قوت روزانه اش را تناول نمی کرد، مگر بعد از نداهای خسته کننده کسانی که در انتظار او سر سفره نشسته بودند. شوق او به تألیف باعث می شد که به کارهای دیگر توجه نکند.33
پس از صرف صبحانه ، به کتاب خانه ویژه خود می رفت و تا وقتی که شاگردانش می آمدند، مطالعه می کرد. پس از تدریس و خوردن ناهار نیز یک ساعت استراحت می کرد. سپس تا نیمه های شب ، به مطالعه و نوشتن می پرداخت.
علامه امینی در فقه، اصول ، تفسیر ، حدیث، تاریخ و رجال، صاحب نظر بود و خصوصا در علم فقه تاریخ، از همه محققان ، گوی سبقت را ربود.34چنان که از ایشان به عنوان فقیه تاریخ یاد می کنند، مانند ابن خلدون که به فیلسوف تاریخ معروف است.35
آیت الله سید احمد اشکوری در مورد پشتکار علامه ، داستان زیر را نقل می کند: آیت الله کاشف الغطا کتاب خانه ای داشت که رو به آفتاب بود و درهای آن که به حیاط باز می شد، همگی از شیشه بود و مانع تابیدن آفتاب نمی شد و این در گرمای سوزان نجف بسیار طاقت فرسا بود. در آنجا، فرش هایی از لیف خرما به نام کمبار درست می کردند که به سادگی از بین نمی رفت. مرحوم امینی به آن جا می رفت و بدون هیچ وسیله خنک کننده ای، روی این کمبارها می نشست و به مطالعه می پرداخت. گاهی تا ۴ ساعت مطالعه می کرد، به گونه ای که وقتی از جا بلند می شد، تمام جای پای ایشان، از عرق تر می شد، ولی او این گرما را تحمل می کرد برای این که کاری انجام دهد.36 ایشان تنها در نگارش الغدیر، ده هزار کتاب به طور کامل خوانده بود و به صد هزار کتاب، مراجعه های پی در پی داشت37 و به طور میانگین، روزی ۱۶ ساعت برای نوشتن الغدیر ، به پژوهش می پرداخت.38
به گفته فرزندانشان ، علامه در مدت نوشتن الغدیر ، زمانی خوشحال می شد که به کتاب مورد نیازشان، دست می یافت یا می توانست اسناد احادیث نبوی را که مورد استشهادشان بود، تصحیح کند یا شرح حال صحابی یا محدث مجهولی را بیابد و سند حدیث مرسلی را بجوید. گاهی برای پی بردن به شرح حال راویان یا سند حدیثی نبوی یا تصحیح واژه های آن، بیش از ۱۰ شبانه روز وقت صرف می کرد.39 اگر به کتابی تازه دست می یافت، تا تمام نمی کرد، از آن دست بر نمی داشت.
دکتر سید جعفر شهیدی می نویسد: سال ۱۳۲۶ شمسی، راجه محمود آباد ـ از بزرگان هند ـ برای زیارت به نجف آمد. مردی روحانی به نام مولوی سبط الحسن همراه ایشان بود که کتاب خانه راجه را اداره می کرد. قرار شد با هم دیدن به علامه امینی برویم. سبط الحسن، کتابی در تاریخ کتاب خانه های شیعه نوشته بود و می خواست مرحوم امینی نامی بر آن بگذارد. اندکی بعد از مغرب به خانه علامه امینی رفتیم. سبط الحسن کتاب را به او داد. کتاب در حدود ۳۰۰ صفحه و به زبان اردو بود، ولی مؤلف گاه گاه عبارت هایی به عربی یا فارسی یا نام کتاب هایی را به عربی یا فارسی در متن و حاشیه نوشته بود. مرحوم امینی اردو نمی دانست؛ کتاب را از سبط الحسن گرفت و به خواندن عبارت های عربی و فارسی آن پرداخت. دو ساعت و نیم یا سه ساعت از شب می گذشت که علامه به آخر کتاب رسید و آن را بر زمین گذاشت ؛ یعنی تا تمام آن عبارت ها و نام کتاب ها را به دقت نخواند ، کتاب را رها نکرد! عشق به کتاب و تحقیق در تار و پود علامه عجین شده بود. به همین، کم تر در مجالس عمومی دیده می شد و روز و شب به خواندن و نوشتن می پرداخت.40
یکی از ویژگی های علامه، سرعت در مطالعه و مهارت در پیدا کردن مطلب مورد نیاز بود. با این ویژگی های برجسته و کار خستگی ناپذیر، نوشتن الغدیر ۴۰ سال طول کشید. البته آن چه گفته شد تنها گوشه هایی از تلاش این مرد بزرگ است.

۸ـ قدرت خطابه

خطابه و سخنرانی، از موهبت های خداوندی به علامه بود؛ حافظه قوی ، سیمای با هیبت و صدای رسایی داشت و با اندوخته های فراوان علمی شان شگفتی زا نبود اگر ده ها هزار نفر را گرد آورد و تحت تأثیر قرار دهد.41
هنگام سخن گفتن، روح آدمی را جلا می بخشید و بیش ترین تلاشش این بود که به هر بیان و زبانی که شده، از ناموس الهی ـ ولایت ـ دفاع کند. سخنرانی هایش مانند سید جمال الدین اسدآبادی بود؛42 چون به سخن او گوش فرا می دادی، می گفتی قرن های اسلامی ، دهان گشوده اند تا با تو سخن گویند.43
به شهری که سفر می کرد ، با سخنانش ، مردم را از ـ چشمه زلال معرفت و دانش خویش سیراب می ساخت. مثلا در هند، بیش از ده هزار نفر در جلسه سخنرانی او که گاهی تا ۲ ساعت به طول می انجامید، شرکت می کردند و آن عالم وارسته ، آنان را به وحدت و برادری اسلامی زیر پرچم سبز اهل بیت (علیهم السلام)، فرا می خواند.
استاد حکیمی می گوید: در تابستان سال ۱۳۳۸ شمسی که علامه در مشهد بود، به درخواست مردم ، مجلسی بزرگ و تاریخی در مدرسه نواب برپا شد. چون منبر آغاز می گشت ، سیل جمعیت ـ به معنای راستین این تعبیر ـ به سوی مجلس سرازیر می شد. شب های آخر، پس از پر شدن مدرسه و اتاق های بالا، عده ای از مردم بر بام بلند مدرسه بالا می رفتند.44

۹ـ عشق به اهل بیت (علیهم السلام)

مهم ترین ویژگی علامه امینی را باید عشق و محبت کامل وی به خاندان عصمت و طهارت (علیهم السلام) دانست و هنوز صدای گریه ها و توسل ایشان در حرم امیرالمؤمنین (علیه السلام)، طنین انداز است. او به امامان معصوم (علیهم السلام) بسیار متوسل می شد و هیچ گاه زیارت عتبات عالیات را ترک نمی کرد و هنگام ورود به حرم امامان (علیهم السلام) ، با صدای بلند می گریست. گریه ها و ناله هایش در رثای اهل بیت (علیهم السلام)، همگان را دگرگون می کرد. این حالت هنگامی بیش تر اوج می گرفت که از مصیبت حضرت فاطمه زهرا (علیها السلام) یاد می شد؛ در این حال چهره اش سرخ و گونه اش افروخته می گشت.45
آیت الله نجومی می گوید: در ایام عاشورا و فاطمیه حالش متغیر می شد و با صدای بلند می گریست. کم تر عالمی را دیدم که این گونه بگرید.46
زیارت جامعه کبیره را حفظ بود و پیوسته زیارت امین الله را می خواند و زیارتشان بیش از یک ساعت طول می کشید.47 زیارت کربلا را در شب های جمعه ترک نمی کرد. گاه مسافت ۷۸ کیلومتری نجف ـ کربلا را به همراه دوستانشان در مدت ۳ روز یا بیش تر با پای پیاده می پیمود و در طول راه، مردم روستاهای اطراف را ارشاد می کرد.
تمام همتش این بود که علی (علیه السلام) و خاندانش را به مردم معرفی کند تا زیر پرچم سبز علوی، با پیروی از اسلام ناب محمدی (صلی الله علیه و آله) رستگار شوند. او به راستی، مظلومیت علی (علیه السلام) را دریافته بود. از این رو، بسیار بر آن گریه می کرد. در آخرین روزهای عمرش، وقتی از او پرسیدند: چه آرزویی دارید؟ گفت: من فقط یک آرزو دارم و آن این که خدا به من یک عمر طولانی بدهد و من در این عمر از همه کنار گرفته و در گوشه بیابانی چادر بزنم و آن جا ساکن شوم و تا آخر عمر بر مظلومیت علی (علیه السلام) گریه کنم! اساسا بازگشت علامه به نجف پس از ۲ سال سکونت در تبریز، تنها به دلیل عشق او به امامان معصوم (علیهم السلام)، به ویژه امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) بود؛ زیرا با توجه به شناخت مردم تبریز از او و پدرانش و نیز مقام علمی ـ اخلاقی علامه، وی می توانست بدون هیچ مشکل مالی و اقتصادی در آن جا بماند، ولی عشق شدید او به ولایت، آن عاشق شوریده را به سوی معشوق کشاند.
شیخ آقا بزرگ تهرانی در این زمینه می گوید: از خصوصیات علامه ، محبت و ارادت کامل به محمد و آل محمد (علیهم السلام)، زبانزد همه است و می توان گفت الغدیر اثری از آثار آن محبت ها است. به خاطر همین علاقه به اهل بیت (علیهم السلام) است که ایشان علاقه خاصی به شنیدن مصایب امام حسین و اصحابش دارند و به حقیقت می توان گفت مجلسی که ایشان در آن مجلس حاضر است و ذکر مصیبت آل محمد می شود، گویا یکی از آل محمد (علیهم السلام) در آن مجلس حاضر می باشد.48

۱۰ـ شناخت عنصر زمان

علامه به شناخت زمان و برهه خاص جهان توجه داشت و با خشک اندیشی دینی و دور بودن از واقعیت های معاصر مخالفت می کرد. وی می فرمود: اگر من مرجع بودم و وجوهات شرعی به دست من می رسید، همه را به طلاب می دادم تا سفر کنند؛ می گفتم: این هزینه! بروید و جهان و انسان را بشناسید.49
علامه با جریان های فکری ، فلسفی ، سیاسی و اجتماعی معاصر آشنا بود و می دید که دشمنان چگونه اسلام را تهدید می کنند. به همین دلیل: می گفت باید از گنجینه های اسلام و تشیع به بهترین روش پاسداری شود. او همه را به مبارزه و عمل به رسالت و وظیفه فرا می خواند و معتقد بود درغیر این صورت، شعله های حماسه تشیع فروکش می کند و شیعه ـ که جریان اصیل اسلام است در برابر استعمار جهانی امپریالیسم وضربات استعمار یهود، قدرت تعهد و مقاومت را از دست می دهد.50

۱۱ـ کمک به نیازمندان

ایشان با وجود آن همه مشغله فکری ، هیچ گاه مسئولیت اجتماعی خویش را فراموش نکرد، بلکه بسیار نیکوکار و بخشنده بود. به گونه ای که هیچ سائلی را رد نمی کرد و هیچ آرزومندی را ناامید نمی ساخت، بلکه خود را به زحمت می انداخت تا مشکل فقیر و نیازمندی را حل کند.51 هم چنین از اوضاع و احوال نیازمندان پرس و جو می کرد و با مشکلات آن ها آشنا می شد و در صدد رفع حاجت های آنان بر می آمد. علامه می گوید: روزی برای خرید به بازار رفتم و می خواستم گوشت تهیه کنم. در کنار مغازه قصابی، دکان یک سید ضعیفی بود. وقتی سید ، مرا دید نزد من آمد و خواست مشکل خودش را بیان کند، ولی چون طلبه ها گرد مرا گرفته بودند، از بیان مشکلش خودداری کرد. وقتی به خانه برگشتم، یادم افتاد که گویا آن سید مشکلی داشت و نتوانست مطرح کند. به سراغ او رفتم. وقتی داخل مغازه سید شدم، گفت: غیر از این عبا لباس دیگری ندارم و دخترانم فقط یک چادر دارند و لباس دیگری ندارند. وقتی گفتار سید را شنیدم، گفتم: کجایند سرمایه داران و صاحبان حقوق شرعی! سپس دست او را گرفتم تا او را به خدمت امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) ببرم و از کسانی که حقوق شرعی را نمی پردازند، شکایت کنم. هنوز به در صحن نرسیده بودم که یک نفر آمد و سی دینار به من داد که در آن زمان برای زندگی یک سال یک خانواده کافی بود و گفت: این را یکی از عشایر داده تا به شما بدهم. من آن مبلغ را به آن سید دادم و گفتم: بگیر که این حواله جدت امیرالمؤمنین است. سید آن مبلغ را گرفت و با خوشحالی برگشت.52

دیدگاه و آرمان ها

۱ـ خانه نویسندگان

روحیه دانش پژوهشی علامه و دشواری هایی که در کار نگارش و پژوهش کشیده بود، او را به فکر پایه گذاری خانه نویسندگان انداخت؛ مکانی برای پژهشگران رشته های گوناگون با تجهیزات فراوان تا با تلاش علمی، اسلام و تشیع را به جهانیان بشناسانند. البته این فکر در زمان علامه عملی نگشت.
علامه درباره تأسیس خانه نویسندگان می فرمود: در کنار کتاب خانه امیرالمؤمنین در نجف، محلی زیبا و بهداشتی و مدرن و مجهز به همه وسایل ساخته شود با اتاق هایی که هر یک در اختیار محقق و نویسنده ای قرار گیرد و همه گونه نیازمندی های شخصی محقق تأمین گردد. ... وقتی مؤلفی با چنین شرایطی به تألیفی دست زد که مناسب حوزه کار کتاب خانه بود، کتاب خانه خود به چاپ و نشر آن اثر اقدام می کند.53

۲ـ بررسی نشریه های جهانی درباره اسلام

مؤسسه ها و مراکز پژوهشی بسیاری، از سالیان پیش ایجاد گشته اند و در زمینه دین، فرهنگ و تمدن اسلامی تحقیق می کنند. در این میان، بیگانگان با هدف تنش آفرینی میان فرقه های اسلامی، مطالبی غیر واقعی و تحریف شده را به نام اسلام در دسترس مردم قرار می دهند.
یکی از آرزوهای علامه امینی، رسیدگی به این گونه نوشته ها بود. وی می کوشید با این کار، حق اسلام و مسلمانان را ادا کند و از روی اشتبا ه های ـ با انگیزه یا بی انگیزه ـ خاورشناسان، پرده بردارد. علامه در این باره می گوید: [باید] گروهی از طلاب و دانشجویان فاضل و با استعداد، در زمینه علوم و فرهنگ اسلامی، تا مرتبه اجتهاد و تحقیق، تربیت شوند. آن گاه مرکزی با وسایل کافی و کتاب خانه مجهز برای آن ها تهیه شود. از سوی دیگر پیوسته با مراکز علمی جهان، در ارتباط باشند و در هر گوشه جهان (دانشگاه، مؤسسه تحقیقاتی، کتاب و مقاله) که سخنی درباره اسلام و تشیع منتشر می شود، به دست آید و در اختیار گروه های ویژه هر رشته گذارده شود. پس از آن که نشریه ها رسیدگی شدند و اشکال ها و اشتباهات و مدرک آن ها، برداشت شد، گروه باید پاسخ آن را برای شخص یا مرکز مربوطه بفرستد... اگر آن شخص یا مرکز ترتیت اثر نداد، گروه باید توضیحات را در سطح جهان منتشر سازد.54
این طرح ارزش مند می تواند تمدن اسلامی را از هجوم همه جانبه دشمن، نگاه دارد.

۳ـ آیین نقابت

یکی از آرمان های والای علامه امینی، زنده کردن دوباره آیین نقابت بود. نقابت به اداره کردن شئون گوناگون زندگی سادات و مراقبت زندگی فردی و اجتماعی آنان گفته می شود که برای حفظ جایگاه اجتماعی ایشان از نظر انتساب به پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) صورت می گیرد.55
به طور کلی، احترام گزاردن به خاندان پیامبر (صلی الله علیه و آله) بر اساس آیات قرآن و احادیث، امری بس ارزش مند و خطیر است و مسلمانان به برکت پیامبر (صلی الله علیه و آله) و زحمت های ایشان، هدایت یافتند و در مسیر رستگاری قرار گرفتند. از این رو، شایسته است در پاسخ به آن همه از خود گذشتگی پیامبر (صلی الله علیه و آله)، پس از رحلت ایشان به خاندانش احترام بگزارند و آنان را عزیز بدارند.
در روزگاران قدیم، آیین نقابت و رسیدگی به وضع فردی ـ اجتماعی سادات، از شئون اجتماعی کشورهای اسلامی بود و همواره بزرگ ترین سادات زمان که عالمی بزرگوار نیز بود، به مقام نقابت برگزیده می شد. هر چند این آیین در کشورهای اسلامی کم رنگ شده بود، ولی علامه به احیای آن، اعتقاد کامل داشت و این اعتقاد از ایمان عمیق و احترام عظیمی که به سادات و آل محمد (صلی الله علیه و آله) داشت،56 سرچشمه می گرفت.

۴ـ علامه امینی و حوزه

ایشان با نگاهی فراتر از عصر خود، به جهان و جهانیان می نگریست و می دانست که در آینده، مسأله ولایت نه تنها در میان مسلمانان، بلکه در بین نامسلمانان نیز مطرح خواهد شد. در نتیجه، از این که بحث ولایت در میان شیعیان به ویژه در حوزه های علمیه کم تر بررسی می شود ، ناراحت بود.
او معتقد بود بحث ولایت و مسائل مربوط به آن، باید مانند درس های ادبی منطقی، فقهی و فلسفی، در حوزه های علمیه تدریس شود تا بدین وسیله ، مردم از روح قرآن بهره مند شوند.
علامه در این زمینه می فرمود: باید درسی تحت عنوان ولایت غیر از آن چه که در تدریس علم کلام و اعتقادات مطرح می شود ، به طلاب آموزش داده شود.57
ولایت، شناخت واقعی و تحلیلی مقام امامان معصوم (علیهم السلام) و پی بردن به شخصیت تاریخی و آموزه های اسلامی ایشان است و این که چگونه و چرا آنان در اسلام حکومت و مولویت دارند. به دلیل همین معنای عمیق ولایت بود که علامه با گله مندی می پرسد. چرا در حوزه های روحانی، مسأله ولایت و تاریخ تشیع مطرح نیست؟58

۵ـ وحدت مسلمانان

وحدت و یکپارچگی مسلمانان، آرزوی قلبی علامه بود و امید داشت روزی صف های پراکنده ملت های مسلمان، در یک صف واحد گرد هم آیند.
می دانید که درباره وحدت میان فرقه های اسلامی به ویژه شیعه و سنی، دیدگاه های افراطی و تفریطی وجود دارد، ولی علامه به آن نظرها باور داشت، بلکه معتقد بود شیعه باید با بحث های استدلالی، بر اساس قرآن و روایت و تاریخ صحیح اهل سنت و کتاب های معتبر شیعی (از نظر اهل سنت)، مسیر وحدت اسلامی را هموار سازد.
از دیدگاه علامه، اهل سنت باید توجه کند که شیعه، جریان اصلی اسلام و به تعبیری خود اسلام است، نه فرقه ای بدعت گزار که پس از پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ایجاد شده باشد.
ایشان در سخنرانی ها، مذاکره های علمی و سراسر کتاب الغدیر، بارها تأکید می کند که خواهان وحدت گروه های اسلامی است. او حتی با انتقاد از کتاب هایی که وحدت مسلمانان را سست می کند، می نویسد: آیا هیچ تبلیغی برای ایجاد شکاف بین صفوف مسلمین و پارگی جمعشان و فساد در نظم اجتماعی شان و از بین بردن وحدت عربی شان و گسستن رشته برادری اسلامی شان و برانگیختن کینه های نهفته شان و به هیجان آوردن آتش بدبینی در نفوس ملل اسلامی و دمیدن در آتش عداوت بین فرق اسلامی، نیرومندتر از این کتب می تواند وجود داشته باشد؟59
علامه امینی نمی خواست با نوشتن الغدیر، شیعه و سنی را از هم دور کند، بلکه وی تهمت های ناروایی را که به شیعه نسبت داده می شد و اهل سنت را از نزدیکی به شیعه باز می داشت، با استدلال و منطق قوی، رد کرد و امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) را که همه ملت های مسلمان و نامسلمان ، با پیروی از او می توانند به خوش بختی دنیا و آخرت برسند، به همگان شناساند.
تلاش های علامه در نزدیک کردن دو فرقه بزرگ اسلامی بسیار سودمند بود چنان که اندیشمندان و روشن فکران اهل سنت، با فرستادن نامه هایی بیان داشتند که علامه امینی راه را برای نزدیکی شیعه و سنی هموار کرده است.60
ادامه دارد....

پى نوشت ها:

31 - یادنامه: ص ۱۴۶.
32 - ربع قرن مع العلامه: ص ۲۷۰.
33 - یادنامه: ص ۳۴.
34 - ترجمه الغدیر: ج ۱، ص ۱۵۸.
35 - حماسه غدیر: ص ۱۹۳.
36 - یادنامه: ص ۱۴۰ و ۱۴۱.
37 - جرعه نوش غدیر: ص ۱۵۴.
38- ربع قرن مع العلامه: ص ۳۹.
39 - حماسه غدیر: صص ۴۸۰ ـ ۴۸۱.
40 - حماسه غدیر: ص ۴۸۰.
41 - حماسه غدیر: ص ۳۴۱.
42 - همان.
43 - همان.
44 - همان: صص ۳۴۱، ۳۴۲ ـ ۳۴۳.
45 - حماسه غدیر: ص ۲۹۸.
46 - ربع قرن مع العلامه: ص ۲۸۱.
47 - همان.
48 - جرعه نوش غدیر: ص ۸۴.
49 - حماسه غدیر: ص ۲۸۵.
50 - یادنامه: ص ۲۳.
51 - یادنامه: ص ۲۳.
52 - ربع قرن مع العلامه: صص ۵۲ ـ ۵۳.
53 - حماسه غدیر: صص ۲۲۶ ـ ۲۲۷.
54 - حماسه غدیر: ص ۲۶۱.
55 - حماسه غدیر: ص ۲۷۱.
56 - همان: ص ۲۸۲.
57 - گلشن ابرار: ج ۲، ص ۷۳۴.
58 - حماسه غدیر: ص ۲۸۳.
59 - ترجمه الغدیر: ج ۶، ص ۱۹۶.
60 - درباره الغدیر: بحث وحدت اسلامی و نیز دیدگاه های بزرگان اهل سنت در این مورد، در فصل های آینده بحث می کنیم.

منبع: پایگاه اطلاع رسانی سبطین


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :