ghadir.tebyan.net
کد خبر : 53565
تاریخ انتشار : 26 خرداد 1393 22:49
تعداد بازدید : 150

سياست، وجه «پنهان و ناشناخته» زندگي اميني

مقاله حاضر برآن است تا به مصداق «آب دريا را اگر نتوان كشيد/هم ز قدر تشنگي بايد چشيد» ما را با زندگي، خصوصيات اخلاقي، آرمان ها و ساحت هاي پنهان و كمتر گفته شده زندگي آن بزرگمرد بهتر و بيشتر آشنا سازد.
سخن گفتن پيرامون وجوه گوناگون شخصيت علامه اميني و شاهكار جاودانه اش: الغدير، كاري بس دشوار مي نمايد و در اين مجال محدود و اندك نيز غيرممكن به نظر مي رسد. لكن مقاله حاضر برآن است تا به مصداق «آب دريا را اگر نتوان كشيد/ هم ز قدر تشنگي بايد چشيد» ما را با زندگي، خصوصيات و ويژگي هاي اخلاقي، آرمان ها و ساحت هاي پنهان و كمتر گفته شده زندگي آن بزرگمرد بهتر و بيشتر آشنا سازد.

1. خاندان و تحصيلات

آيت الله حاج شيخ عبدالحسين تبريزي نجفي معروف به «علامه اميني»، نويسنده كتاب گرانسنگ «الغدير»، سال 1320ق در خانواده علم و تقوا در تبريز متولد شد. مادرش مي گويد: شيردادن من به فرزندم، عبدالحسين، با شيردادن به ديگر فرزندانم فرق داشت. زيرا هر گاه مي خواستم به وي شير دهم، گويي نيرويي مرا وا مي داشت كه وضو سازم و، با وضو، سينه در دهانش بگذارم! 1
عبدالحسين تحصيلات ابتدايي و متوسطه علوم ديني را در تبريز و نزد علماي بزرگ آن شهر نظير سيد محمد مولانا، سيد مرتضي خسروشاهي و پدر بزرگوارش (ميرزا احمد نجفي) فراگرفت. 2 سپس براي تكميل مراتب علمي به نجف اشرف رفت و در محضر علماي بزرگ آن شهر، ميرزاي نائيني، سيد ابوالحسن اصفهاني، شيخ محمدحسين آل كاشف الغطا، و شيخ محمدحسين غروي اصفهاني (كمپاني) بهره فراوان گرفت و خيلي زود به مقام عالي فقاهت نايل آمد. 3

2. تحقيقات علمي

حضور ذهن بسيار، اُنس شديد به مطالعه، علاقه وافر به پژوهش و تحقيق، همراه با منش والا را، از خصوصيات علامه شمرده اند. 4 وي پس از نيل به اجتهاد، به طور مستمر و شبانه روزي، درباره مسائل گوناگون علمي در رشته هاي فقه و كلام و تفسير و تاريخ، دست به پژوهش و تحقيق زد كه خوشبختانه حاصل آن، به صورت آثار گرانسنگي چون شهداء الفضيله و الغدير، در اختيار ماست.
اميني تحقيقات و مطالعاتش در نجف را، از كتابخانه حسينيه شوشتري ها آغاز كرد كه در آن زمان، تنها كتابخانه عمومي نجف شمرده مي شد و هزاران كتاب چاپي و خطي داشت. روزها به طور مستمر به كتابخانه مزبور مي رفت و از آنجا كه ساعات رسمي كار كتابخانه، عطش سيري ناپذير وي براي پژوهش و تحقيق را فرونمي نشاند، كتابدار كتابخانه را راضي كرد كه هنگام رفتن، در به روي او ببندد و او را با كتاب ها تنها گذارد. كتابدار، در لحظه تعطيل كتابخانه، در را به روي اميني قفل مي كرد و او، در ميان كتاب ها غوطه مي خورد و غرق در مطالعه مي شد.5
شادروان حاج سيد كاظم حكيم زاده، كتابدار كتابخانه اميني در نجف اشرف، نقل مي كرد: ساعاتي كه من در كتابخانه اميرالمو منين عليه السلام بيكار بودم و مراجعه كننده اي نداشتم، به خواندن كتاب مي پرداختم. يك روز مشغول مطالعه جلد ششم الغدير بودم، كه اميني از راه رسيد و گفت: هان! چه مي خواني؟ گفتم: جلد ششم كتاب شما الغدير است. گفت: «بخوان، كه خدا مي داند چقدر زحمت كشيده ام تا مطالب اين كتاب ها را درآورده ام»! و افزود: «آن وقتها، در نجف نه پنكه بود و نه وسايل سردكننده ديگر. در آن شرايط سخت، من هر روز براي مطالعه به حسينيه شوشتري ها مي رفتم كه تعدادي كتب ارزشمند كهن در آن يافت مي شد. زماني كه كتابخانه تعطيل مي شد به كتابدار مي گفتم: مطالعه من هنوز تمام نشده است. تو مي خواهي بروي، برو، ولي اجازه بده من بمانم و مطالعه ام را ادامه بدهم. او درب حسينيه را مي بست و مي رفت و مرا در كتابخانه تنها مي گذاشت و من ساعت هاي دراز روي كتاب ها مي افتادم و مطالعه مي كردم و يادداشت برمي داشتم. غرق شدن در مطالعه، مرا بكلي از گذشت زمان غافل مي ساخت و تنها زماني به خود مي آمدم، كه مي ديدم قاليي كه روي آن نشسته ام (از ريزش مداوم عرق) كاملا خيس شده و بدنم (همچون بيمار تب زده) از گرماي شديد فضاي بسته كتابخانه، يك پارچه آتش مي نمايد!...»

3. سفرهاي تحقيقي/تبليغي

از ويژگي هاي بارز اميني، سفرهاي پربارش به شهرها و بلاد اسلامي است كه با اهداف علمي فرهنگي اصلاحي زير انجام مي گرفت:

تحقيق و پژوهش در كتابخانه ها و يادداشت برداري و استنساخ از كتب شيعه و سني (بويژه مآخذ خطي كهن) براي الغدير و ساير آثار خويش، برخورد و ملاقات با استادان حوزه و دانشگاه،
 اصلاح و ارشاد مردم،
تربيت اهل علم و تأ ثير در آنان، و گاه نيز اقامه جماعت،
ايراد سخنراني براي توده مردم و نيز دانشگاهيان،
 القاي بحث و ايجاد زمينه هاي فكري در مسائل مربوط به فلسفه حكومت در اسلام و ابلاغ پيام «غدير».
شهرهايي كه علامه با خصوصيات يادشده به آنها سفر كرده است، گذشته از شهرهاي عراق، از قرار زير است: حيدر آباد دكن، عليگره، بمبئي، لكهنو، كانپور، پتنه، رامپور، جلالي (در هند)، اصفهان، قم، مشهد، همدان، كرمانشاه، تبريز، بيروت، دمشق، مكه، مدينه، فوعه، كفريه، معره مصرين، نبل، حلب و...، كه گزارشي از اين سفرها انتشار يافته است.6 وي در اين سفرها «همواره مورد تجليل عالمان مذاهب قرار مي گرفت. استادان دانشگاه ها به استقبال او مي شتافتند. دانشمندان و مديران كتابخانه ها از سني و شيعه از سر اخلاص وسايل تحقيق را در اختيار او مي گذاشتند. عالمان سنت با او تماس مي گرفتند. شاعران در گراميداشت او خطابه ها مي سرودند. متصديان كتابخانه ها، نشريات و فهرست كتابخانه هاي خويش را به او تقديم مي كردند».7
علامه اميني، عمدتا به وجه «علمي و تحقيقي» شناخته شده و كمتر كسي با وجه «سياسي» او آشناست و اين در حالي است كه به قول استاد محمدرضا حكيمي، اميني از امام خميني، با عنوان «ذخيره الهي در بين شيعيان» ياد مي كرد و در گزارش مأموران ساواك، از تلگراف هاي بسيار اميني در حمايت از شخص امام (هنگام تبعيد ايشان به عراق) سخن رفته است
به عنوان يكي از مهم ترين و پربارترين سفرهاي اميني (از حيث تبليغي)، بايد از سفر مشهور وي به اصفهان ياد كرد كه با منبرهاي پرشور او در شرح فضائل و مقامات اميرمو منان علي عليه السلام (با استناد به مآخذ مهم اهل سنت)، و رد شبهات و تحريفات دشمنان آن حضرت در اين زمينه، همراه بود. آيت الله حاج سيد حسن فقيه امامي دام ظله نقل مي كند: ايشان يك ماه اصفهان ماندند و منبر رفتند: ده شب در مسجد سيد، ده جلسه در مسجد نو، و ده شب هم در مسجد جامع. آقايان علما به خاطر شدت علاقه شان به اين مرد، همگي مساجدشان را تعطيل كردند و در مسجد جامع، نماز جماعتي به امامت علامه اميني تشكيل شد كه تا الان به ياد ندارم نماز جماعتي به آن شكوه در اصفهان برگزار شده باشد. تصور كنيد، از محراب مسجد جامع تا بيرون مقبره علامه مجلسي قدس سره، جمعيت بود! و پس از نماز هم منبر مي رفتند...

4. پرورش محققان توانمند

مرحوم حكيم زاده، در ميان فضايل علامه اميني، بر كادر سازي و محقق پروري ايشان تأكيد مي كرد و مي گفت: اميني، در حق محققاني كه به كتابخانه مي آمدند، پيوسته به من سفارش مي كرد كه هرچه مي خواهند در اختيارشان بگذار؛ و من نيز از خدمت دريغ نداشتم. يكي از آن محققان، همين جناب محمدباقر محمودي است كه محقق كوشا و شهير معاصر، و مصحح كتاب هاي «بحارالانوار» جلد مربوط به معاويه، «تاريخ ابن عساكر» جلد مربوط به امام مجتبي عليه السلام و آثار ماندگار ديگر است. آقاي محمودي به كتابخانه مي آمد و بر زمين مي نشست و در ميان انبوه كتاب هايي كه درخواست مي كرد و برايش مي برديم، غوطه مي خورد و يادداشت برمي داشت، و بخشي عظيم از مايه اي كه اندوخته و يادداشتهايي كه برداشته، از همانجاست.
حكيم زاده مي افزود: علامه اسد حيدر (محقق بزرگ شيعه در نجف، و مو لف كتاب ارزشمند «الامام الصادق و المذاهب الاربعه»، در 6 جزء) آن زمان كه هنوز كار تأ ليف اين كتاب را آغاز نكرده بود، براي نگارش مقاله اي مختصر راجع به امام ششم به كتابخانه آمد و از اميني درخواست رهنمود كرد.
اميني با لحني دردمندانه از وي پرسيد: «درباره پيشواي مذهب تشيع، چه چيزي مي خواهي بنويسي؟» و افزود: «اگر مي خواهي، همچون برخي كسان، چند كتاب را زير و رو كني و با رونويسي از آنها و افزود و كاستهايي از خويش، كتاب يا مقاله اي سرهم آوري و به خامه چاپ سپاري؟ بهتر است اين كار را وانَهي و به كار ديگر پردازي، كه هم تكرار مكررات است و هم شأن امام فراتر از اين گونه كارهاي خُرد و تُنُك مايه مي باشد، و مرا نيز با تو كاري نيست. ولي اگر مي خواهي كاري كارستان كني و در اعماق زمان و زندگي پربار آن امام هُمام فرو روي و براي دستيابي به حقايق مكتوم حيات علمي و سياسي وي، به همه جا سر كشي و همه متون و مآخذ كهن را ببيني و بكاوي، اهلا و سهلا؛ كاري نيكو و بجاست و من نيز به قدر وسع خويش، در خدمت تو خواهم بود!...»
اين سخن اميني، فكر و ذهن اسد حيدر جوان را سخت تكان داد و از همانجا، انديشه نگارش كتاب چند جلدي و مهم «الامام الصادق و المذاهب الاربعه» را در سر وي انداخت. خود وي بعدها مي گفت كه: اميني مرا به اين راه كشانيد.

5. عشق به قرآن و عترت پيامبر (صلی الله علیه و آله)

نوشته اند كه اميني به خواندن قرآن و ادعيه و نمازهاي مستحبي، علاقه اي در حد وَلَع داشت. رسم هر روزه وي چنين بود: زماني كه سپيده نزديك مي شد براي اداي نماز شب، از جاي برمي خاست و تهجد شبانه را به انجام فريضه صبح در لحظات آغازين سپيده دم، پيوند مي زد.
آنگاه به قرائت قرآن مي پرداخت و يك جزء كامل از آن را برمي خواند. خوانش قرآن نيز، با تدبر و تأمل در مفهوم آيات، و توشه گيري از دلايل و براهين آن، همراه بود. در فرجام، صبحانه مي خورد و عازم كُتُبخانه خاص خود مي شد و به مطالعه مي پرداخت، تا آنكه شاگردانش نزد وي مي آمدند تا از بيان شيرين، نظريات صائب، و آراء آزاد منشانه اش بهره گيرند. اين چنين، مستمرا به تدريس و بحث اشتغال داشت تا بانك اذان ظهر از مأذنه ها برمي خاست. در اين هنگام مهياي انجام فريضه مي شد، سپس ناهار مي خورد و ساعتي مي غنود و مجددا تلاش علمي در كتابخانه را از سر مي گرفت و تا نيمه شب ادامه مي داد!8
اميني، وصيت پيامبر اكرم ص در حديث مشهور «ثَقَلَين»، مبني بر لزوم تمسك همزمان امت به قرآن و اهل بيت علیهم السلام، را پيوسته در گوش داشت و براستي دلباخته خاندان عصمت علیهم السلام بود. به گفته مرحوم حكيم زاده «اميني دائم الوضو بود و صبحها هر روز به حرم حضرت امير مشرف مي شد و سپس به كتابخانه مي آمد.
افزون بر اين، هر زمان نيز كه حاجتي داشت (دنبال مطلبي در كتابي مي گشت و پيدا نمي كرد يا در جستجوي كتابي به اين سو و آن سو پرسه مي زد و نمي يافت، و براي يافتن مقصود خود به مولا عليه السلام متوسل مي شد) و از رهگذر لطف مولا مقصودش برآورده مي شد يا مطلبي را كشف مي نمود، فورا عبا بر دوش مي افكند و به قول خود «براي تشكر از مولا» به حرم مي رفت. و مواردي را من خود، شاهد بودم».9
اميني به نقطه كمال عشق فناي عاشق، در ياد و نام معشوق رسيده بود و در برابر محبوب قُدسي، براي خود هيچ چيز نمي خواست. حسان مي گويد: «با عده اي از ارادتمندان به پيشواز [اميني] رفتيم. در وسط راه پياده شديم، منتظر مانديم تا علامه اميني از راه رسيدند و پياده شدند.
من اشعاري كه در مدح ايشان سروده بودم قرائت كردم، طبق معمول ايشان، باز هم مثل هميشه انتظار داشتم كه تشويق كنند. ولي برخلاف گذشته، بعد از روبوسي، علامه اميني يك نگاه تندي به من كردند و محكم و جد ي فرمودند:
- حسان، اگر به جاي مدح من، يك شعر در مدح امام زمان عليه السلام گفته بودي، يقين سود معنوي تو بيشتر بود».10
با آن عشق و ارادت كه اميني به آل الله عليهم السلام داشت، شگفت نيست اگر ببينيم كه عنايت آن بزرگواران، چونان خورشيد، بر مسير زندگي او مي تابيد، و شدت اين تابش، گاه به حد ي بود كه گويي مي خواستند به همگان بفهمانند كه ما اميني را دقيقا زير نگاه پر مهر خويش، داريم. در اين باره، داستانهاي شگفتي وجود دارد كه شرح آن فرصتي ديگر مي طلبد.

6. آثار و تأ ليفات

تأ ليفات اميني، نشان از دقت نظر و نيز گستردگي حوزه دانش يا به اصطلاح «جامعيت علمي» او دارد. برخي از اين آثار به چاپ رسيده و برخي به صورت خطي باقي مانده است. فهرست آثار «چاپ شده» او از قرار زير است:
1. شهداءالفضيله (چاپ نجف 1355 ق، قم 1390 ق / 1353 ش، دمشق 1381 1376 ق)
2. تحقيق و تعليق بر «كامل الزيارات» (نجف 1356 ق)
3. ادب الز ائر لمن يمم الحائر (نجف 1362 ق) 4. سيرتنا و سنتنا سيره نبينا و سنته (نجف 1384 ق / تهران 1386 ق)
4. تفسير فاتحه الكتاب، ترجمه قدرت الله حسيني شاهمرادي (تهران 1404ق)
5. دوره 11 جلدي الغدير (دارالكتب الاسلاميه، تهران 1372ق؛ دارالكتاب العربي، بيروت 1387 ق).

6. الغدير، شاهكار جاويدان

آثار مكتوب اميني، همه، ارجمند و خواندني است؛ اما، در آن ميان، «الغدير» كتابي ديگر است و اين دائره المعارف سترگ را (كه معرفي آن، موضوع اصلي اين مقاله است) بايد «شاهكار» او بلكه شاهكار بزرگ شيعه در عصر حاضر شمرد. نگارش «الغدير»، تقريبا حدود 40 سال از عمر اميني را به خود اختصاص داده11 و براي نوشتن آن، 10 هزار كتاب را (كه بعضا، بالغ بر چندين مجلد مي شده) از باي بسم الله تا تاي تَمَّت خوانده و به 100 هزار كتاب مراجعات مكرر داشته است.12
الغدير، براي اميني، فراتر از يك كتاب بود؛ فلسفه زندگي بود. برخي كسان، وي را تشويق مي كردند به سنت معمول فقيهان، به جاي نگارش الغدير، به نوشتن رساله عمليه (توضيح المسائل) بپردازد و او (با توجه به تأ مين كامل اين نياز توسط فقهاي بزرگ عصر) مي فرمود:
رساله من، توضيح المسائل من، و برنامه من همين كتاب الغدير است!13
از يكي از نزديكان علامه، مرحوم حاج ابوالحسن ابراهيمي (تاجر فرش در خيابان ولي عصرعج تهران) نيز شنيدم كه مي گفت: زماني نيز كه رساله عمليه مرحوم آيت الله سيد شهاب الدين مرعشي نجفي مرجع دل آگاه و فرهنگبان معاصر از طبع در آمد و خبر آن به گوش اميني رسيد، به ايشان پيغام داد نگارش رساله و پرداختن به شئون معمول مرجعيت، از ديگر فقيهان نيز بر مي آيد. بجا بود اين سنخ كارها وا مي گذاشتيد و يكسره به اموري همچون نگارش ملحقات «احقاق الحق» يا احياي متون و مآثر كهن شيعي مي پرداختيد كه انجام آن، تنها از امثال حضرت عالي ساخته است...
علامه براي تأ ليف الغدير، منابع مورد نياز موجود در كتابخانه هاي عمومي و خصوصي نجف اشرف را به دقت بررسي كرد و سپس براي تكميل تحقيقات خويش، به ايران و هند و سوريه و تركيه سفر كرد و با تلاشي تحسين برانگيز و در عين حال حيرت آور، مصادر مربوط به ماجراي غدير و مناقب آل الله عليهم السلام را در كتابخانه هاي مهم آن كشورها مطالعه و احيانا استنساخ نمود.14
وقتي به نگارش كتاب اشتغال داشت، به حدي در تفكر و مطالعه مستغرق مي شد كه ساعتها مي گذشت و هيچ گونه احساس گرسنگي و تشنگي نمي كرد.15 به گفته آيت الله خزعلي: زماني كه از سفر علمي و تحقيقي چندماهه اش به هندوستان بازگشت، از وي پرسيدند: هنگام اقامتتان در هند، با گرماي آن كشور چه مي كرديد؟! لختي تأ مل كرد و سپس گفت: عجب، اصلا متوجه گرماي آنجا نشدم!
فرزند ايشان نيز مي گويد: شبها حدود ساعت 9 و 10 كه مي شد بچه ها گرسنه شان مي شد و احتياج به غذا داشتند. مرحوم علامه دستور فرموده بودند كه ناهار و شام بچه ها را بموقع بدهيد و منتظر حضور من بر سر سفره نباشيد. لذا مادرم، شام بچه ها را مي داد و ما مي خوابيديم و ايشان در كتابخانه مشغول مطالعه بودند. مادرم غذا را در ظرفي روي چراغ مي گذاشت كه ايشان پس از مطالعه صرف كنند، ولي صبح كه ما مي رفتيم، مي ديديم غذا به همان حالت روي چراغ مانده و از بين رفته است. اواخر عمر، ايشان به بيماري سرطان ستون فقرات مبتلا شدند...با اين كه مرض بر بدن ايشان كاملا مسلط شده بود، من نديدم شكوه و گله اي نمايد. پيوسته مي گفت: خدايا، ترا شكر! يا علي، مرا كمك كن!...16
در سفر سوريه روزي 18 ساعت كار مي كرد و مطلب مي نوشت. معمولا افراد در تابستان براي استراحت به سفر مي روند و كمتر كار مي كنند، اما او، در سفر و حَضَر كار مي كرد. در سوريه، كليد كتابخانه طاهريه (المكتبه الظاهريه) را به او داده بودند، صبحها به آنجا مي رفت و تا غروب يكسره كار مي كرد. در آن كشور، گذشته از عكسبرداري بيش از 50 كتاب خطي، كتاب خطي منحصر به فردي را شخصا در طول سه ماه به خط خود استنساخ كرد كه هم اكنون در كتابخانه اميرالمو منين در نجف اشرف موجود است.17

8. سياست، وجه «پنهان و ناشناخته» زندگي اميني

علامه اميني، عمدتا (و گاه، تنها) به وجه «علمي و تحقيقي» و احيانا «تبليغي» خويش شناخته شده و كمتر كسي با وجه «سياسي و ضد استبدادي ضد استعماري» او آشناست و اين در حالي است كه به قول استاد محمدرضا حكيمي: اميني از پيشواي فقيد انقلاب اسلامي ايران، امام خميني، با عنوان ذخيره الهي در بين شيعيان (ذخيره الله في الشيعه) ياد مي كرد و در گزارش مأموران ساواك، از تلگراف هاي بسيار اميني در حمايت از شخص امام (هنگام تبعيد ايشان به عراق) و جلب توجه مراجع بين المللي به اين امر، سخن رفته است.18
در همين راستا مي توان به نقش اميني در تحريض شهيد نواب صفوي به مقابله با شخص كسروي اشاره كرد كه ذكر آن در تاريخ آمده است. زنده ياد استاد دواني از مرحوم شيخ محمدرضا نيكنام (از ياران شهيد نواب و منسوبان نزديك خليل طهماسبي) نقل مي كند كه در مقدمه چاپ دوم «برنامه كار فدائيان اسلام» نوشته است: «در يكي از روزها عده اي از علما در منزل مرحوم آيت الله اميني جمع شدند و راجع به كسروي صحبت كردند، و نظريه آنان ارتداد چنين كسي بود. شهيد نواب صفوي مي فرمود كه من در آنجا بودم و سخنان علما را استماع مي كردم. در پايان سخنان آنها برخاسته و به ايران حركت كردم».19

9. پاياني كه خود، آغاز بود!

علامه، در واپسين سالهاي حيات، از فرط مطالعات بي وقفه و پيگير خويش، اسير بستر بيماري گرديد و روز جمعه 28 ربيع الثاني 1390 هجري قمري (برابر با 12 تير 1349 شمسي) هنگام اذان ظهر، در تهران دار فاني را بدرود گفت. زماني كه چشم از جهان بر مي گرفت و به ديدار محبوب مي رفت، زبانش به اين كلمات مترنم بود كه: «اللهم انَّ هذه سكرات الموت قد حلت فأ قبل الي بوجهك الكريم...».20
در ساعات آخر، مناجات «خمسه عشر» امام سجاد عليه السلام را بر لب داشت و چون فصل مربوط به مناجات تائبين را به پايان رساند، مرغ روحش به آسمان پرواز كرد.21
جنازه شريف علامه از تهران به نجف اشرف انتقال يافت و با تشييعي باشكوه، در سرداب مخصوص جنب كتابخانه عمومي امام امير المو منين كه خود برآورده بود به خاك سپرده شد.22 در پي رحلت اميني، در نجف و شهرها و اماكن مختلف ايران و ديگر كشورهاي اسلامي، چنانكه شايسته او بود، از سوي علما و مراجع بزرگوار (همچون امام خميني) مجالس ترحيم و تكريم برپا گشت و شيفتگان ولايت در ماتم او عميقا به سوك نشستند.23
آيت الله سيد محمدتقي آل بحرالعلوم نقل مي كند: پس از وفات اميني پيوسته در اين فكر بودم كه علامه اميني عمرش را قرباني و فداي مولا عليه السلام ساخت. مولا در آن عالم با وي چه خواهد كرد؟ اين فكر مدت ها در ذهنم بود، تا اين كه شبي در عالم رو يا، ديدم گويي قيامت برپا شده و عالم حَشر است و بياباني سرشار از جمعيت، ولي مردم همه متوجه يك ساختماني هستند. پرسيدم: آنجا چه خبراست؟ گفتند: آنجا حوض كوثر است. من جلو رفتم و ديدم حوضي است و باد امواجي در آن پديد آورده و متلاطم است.
وجود مقدس علي بن ابيطالب عليهما السلام كنار حوض ايستاده اند و ليوان هاي بلوري را پر ساخته و به افرادي كه خود مي شناسند، مي دهند در اين اثنا همهمه اي برخاست. پرسيدم چه خبر است؟ گفتند: اميني آمد! به خود گفتم: بايستم و رفتار علي عليه السلام با اميني را به چشم ببينم، كه چگونه خواهد بود؟ 10- 12 قدم مانده بود كه اميني به حوض برسد، ديدم كه حضرت ليوان ها را به جاي خود گذاشتند و دو مشت خود را از آب كوثر پرساختند و چون اميني به ايشان رسيد به روي اميني پاشيدند و فرمودند:
خدا روي تو را سفيد كند، كه روي ما را سفيد كردي!

از خواب بيدار شدم و فهميدم كه علي عليه السلام پاداش تأ ليف الغدير را به مرحوم اميني داده است.24

پي نوشت ها:

1. يادنامه علامه اميني، ضميمه روزنامه رسالت، 12 تير 67، ص 3، اظهارات دكتر محمدهادي اميني.
2. همان: صص 4-3؛ يادنامه علامه اميني، به اهتمام دكتر شهيدي و محمدرضا حكيمي، مقدمه حكيمي تحت عنوان «علامه اميني»، ص نوزده.
3. براي دستخط اين بزرگان در تصديق اجتهاد اميني، ر.ك، مقدمه شهداء الفضيله (نجف، 1355 ق) .
4. قطره اي از دريا، گردآوري محمد حسين صفاخواه، 1/21-16
5. الغدير في التراث الاسلامي، سيد عبدالعزيز طباطبايي، صص 174-175
6. ر.ك: حماسه غدير، گردآوري و نگارش: محمد رضا حكيمي، صص 337- 338 و نيز 343 -241
7. همان: ص 214
8. ربع قرن مع العلامه الاميني، حسين شاكري، قم 1417ق، ص 31
9. نيز ر.ك، وصف زيارت هاي مكرر و عاشقانه علامه اميني از حرم علوي و حسيني و رضوي(ع) از زبان دوست و دست پرورده اش: حسين شاكري، در كتاب «ربع قرن مع العلامه الاميني»، صص 32 - 31 و280
10. يادنامه علامه اميني، ضميمه روزنامه رسالت، ص 22، خاطرات حسان.
11. همان: ص 5، اظهارات دكتر محمدهادي اميني.
12. سيري در الغدير، محمد اميني، صص 26 - 25، به نقل از خود علامه.
13. يادنامه علامه اميني، ص 5.
14. سيري در الغدير، صص 7-8
15. يادنامه علامه اميني، همان، ص 5، اظهارات دكتر محمدهادي اميني.
16. ر.ك، يادنامه علامه اميني، همان، ص 5، اظهارات دكتر محمدهادي اميني.
17. همان: صص 19 - 18، اظهارات حاج شيخ علي آخوندي داماد علامه.
18. شيخ حسين لنكراني به روايت اسناد ساواك، ص 322
19. نهضت روحانيون ايران، چاپ 2، مركز اسناد انقلاب اسلامي، تهران 1377، ص 436. ايام: در بخش «نهان خانه» شماره حاضر، نكات و اسناد جالبي درباره اقدامات سياسي علامه، و روابط وي با مبارزان عصر پهلوي، آمده است.
20. سيري در الغدير، ص8
21. يادنامه علامه اميني، ص 5، اظهارات دكتر محمدهادي اميني.
22. همان: ص15
23. حماسه غدير، ص 345
24. يادنامه علامه اميني، ضميمه روزنامه رسالت، ص 6.
نویسنده: دكترعلي ابوالحسني (منذر)
منبع: شیعه نیوز


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :