ghadir.tebyan.net
کد خبر : 59940
تاریخ انتشار : 31 شهریور 1393 9:45
تعداد بازدید : 158

عطر وال من والاه

خنده ای زد تا فضا را لحظه ای خوشبو كند/از دهانش ریخت عطر وال من والاه را/ماه را بالاتر از بالاتر از بالا گرفت/تا كسی شب در بیابان گم نسازد راه را

تا كه از آن جمعیت بردارد این اكراه را
دست بالا برد تا بالا بگیرد ماه را

اِن یكادی خواند و بی تاثیر كرد آن لحظه ها
آتش چشم حسود چند تن بدخواه را

ظهر داغی بود و گرما بود و خورشید حجاز
از نهاد دشت بیرون می كشانید آه را

دست بالا برد تا آن آیه را نازل كند
یا گذارد بر سر هر سوره بسم الله را

ناگهان تكلیف روشن شد جهان معنا گرفت
در زبان آورد وقتی جمله ای كوتاه را

خنده ای زد تا فضا را لحظه ای خوشبو كند
از دهانش ریخت عطر وال من والاه را

ماه را بالاتر از بالاتر از بالا گرفت
تا كسی شب در بیابان گم نسازد راه را

در میان بغض های خویش پنهان كرده بود
عرض تبریك سیاه عده ای گمراه را

دفتری برداشت اسم دوستان را ثبت كرد
آخر دفتر اضافه كرد اسم چاه را

                                                                                                                                                                              ایوب پرندآور


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :